داستانِ بسیاری از موفقیت‌های بزرگ، نه در گلخانه‌های مجهز، بلکه در دلِ زمین‌های سوخته آغاز می‌شود. «شیوا بحرینیان»، فارغ‌التحصیل مهندسی کشاورزی و مؤسس مجموعه‌های «ناردین»، نمونه‌ی زنی است که توانست با تکیه بر دانش دانشگاهی و ایمانی راسخ، تهدید خشکسالی را به فرصتی برای شکوفایی صنعت گل و گیاه کشور تبدیل کند.
ملیکا قرمزی _ به گزارش پایگاه خبری کیمیای ایران آنلاین
شکست؛ مقدمه‌ی یک آغاز سبز
ماجرا به دو دهه پیش بازمی‌گردد؛ زمانی که شیوا بحرینیان با دانشی آکادمیک و اشتیاقی وافر، تصمیم گرفت باغ خانوادگی‌شان در اصفهان را احیا کند. اما در آن روزها، خشکسالیِ بی‌رحم، این باغ ۶ هزار متری را به زمینی خشک و بدون استفاده بدل کرده بود.
او در گفتگو با خبرنگار ما، با اشاره به روزهای سخت ابتدایی می‌گوید: «در آن دوران، هیچ تجربه‌ای از مدیریت کسب‌وکار یا پیچ‌وخم‌های بازار نداشتم. تنها دارایی من، دانشِ باغبانی و عشقی عمیق به گیاهان بود.»
سخت‌ترین آزمون اما در پایان سال اول رخ داد؛ زمانی که تمامِ دسترنجِ تولیدات او بر اثر نبودِ تجربه و شرایط دشوار، خشک شد و از بین رفت. بحرینیان در توصیف آن لحظات می‌گوید: «خروجِ حجمِ انبوهی از گیاهانِ مرده از مجموعه، تلخ‌ترین خاطره‌ام بود. وقتی پدرم پرسید بعد از این شکست چه می‌کنی؟ بدون درنگ گفتم: دوباره شروع می‌کنم. چون باور داشتم این مسیر، رسالت من است.»
عبور از بحران و حرکت به سوی بازارهای جهانی
این بانو با نگاهی نوآورانه به سازه‌های گلخانه‌ای و توسعه سیستماتیک تولید، نه تنها توانست باغ خانوادگی را به مجموعه‌ای پیشرو بدل کند، بلکه امروز به عنوان کارآفرین نمونه و مدرس حوزه کشاورزی، نقشی کلیدی در صنعت گل و گیاه کشور ایفا می‌کند.
مجموعه‌های «ناردین» اکنون نه تنها در تأمین بازارهای داخلی، بلکه با نگاهی حرفه‌ای به صادرات، در حال ترسیمِ نقشه راهی تازه برای حضور قدرتمند محصولات ایرانی در بازارهای جهانی است.
پیوندی میان طبیعت و انسان
بحرینیان که اکنون بیش از ۲۰ سال سابقه فعالیت در این حوزه را در کارنامه دارد، معتقد است کار او فراتر از تجارتِ گل است. او با تلفیقِ «کشاورزی» و «گردشگری»، در پیِ ایجاد یک پیوند عمیق میان مردم و طبیعت است؛ رویکردی که «ناردین» را از یک واحد تولیدی ساده، به یک قطبِ آموزشی و فرهنگی در صنعت باغبانی ایران تبدیل کرده است.
داستان شیوا بحرینیان، بیش از آنکه گزارش یک موفقیت اقتصادی باشد، روایتی از «اراده» است؛ حکایتِ کسی که وقتی زمینش خشکید، به جای ترکِ خاک، ریشه‌های خود را عمیق‌تر کرد تا دوباره شاهدِ سبز شدنِ امید در دلِ کویر باشد.
تحول در زیرساخت‌های تولید گل و گیاه؛ از سازه‌های سنتی تا گلخانه‌های فلزی مدرن
مدیر مجموعه ناردین با اشاره به گذشت ۲۵ سال از استقرار یکی از نخستین گلخانه‌های فلزی و خم‌لوله در ایران، تأکید کرد که این طراحی نوآورانه، برخلاف سازه‌های چوبیِ رایج در آن دوران، پایداری و بهره‌وری بسیار بالاتری داشته است. به گفته بحرینیان، این مدلِ طراحی که بر پایه اتصال متصل سازه‌ها بنا شده، علاوه بر افزایش عمر مفید سازه به بیش از ۲۵ سال، باعث بهینه‌سازی حداکثری فضای تولید شده و به عنوان یک نمونه‌ی موفق، مورد الگوبرداری گسترده‌ی سرمایه‌گذاران و فعالان کشاورزی قرار گرفته است.
وی با اشاره به تغییر مسیر فعالیت خود گفت: در سال‌های نخست، بیشتر تمرکز ما روی تولید انبوه گل‌های آپارتمانی و فروش به سازمان‌ها و مجموعه‌های مختلف بود، اما به مرور تصمیم گرفتم ارتباط مستقیم با مردم را جایگزین فروش صرف کنم.
وی ادامه داد: اعتقاد داشتم بهتر است حتی یک گل را با نام و اعتبار خودم بفروشم تا اینکه تعداد زیادی محصول تولید کنم اما درگیر مشکلات مالی، روابط غیرشفاف و مسائل جانبی شوم. به همین دلیل مسیر مجموعه را به سمت ارتباط مستقیم با مشتری، آموزش و ارائه خدمات تخصصی تغییر دادیم.
از تولیدِ صنعتی تا گردشگریِ سبز؛ بازتعریف مدل کسب‌وکار
اما «ناردین» امروز، تنها به یک واحد تولیدی محدود نمی‌شود. بحرینیان با درک نیاز جامعه به بازگشت به طبیعت، مدل کسب‌وکار خود را به یک «اکوسیستم چندمنظوره» تغییر داده است. ناردین اکنون یک مجموعه گردشگری سبز است که در آن تولید، آموزش و هنر با هم گره خورده‌اند. از کارگاه‌های آموزشی و هنری گرفته تا سفالگری و رویدادهای فرهنگی، ناردین فضایی را فراهم کرده تا مردم نه تنها گیاه بخرند، بلکه با چرخه حیات و طبیعت پیوند برقرار کنند.
گستره‌ی تولید؛ از اصفهان تا جنگل‌های شمال
استراتژی توسعه ناردین، از مرزهای اصفهان فراتر رفته است. با تمرکز بر تولید انبوه گیاهان آپارتمانی، گلخانه‌های جدیدی در استان مازندران راه‌اندازی شده است تا زنجیره تأمین محصولات ناردین، نیاز بازارهای وسیع داخلی را با بیشترین کیفیت پوشش دهد. این گسترش جغرافیایی، گام مهمی در جهت تثبیت جایگاه ناردین به عنوان یکی از بزرگ‌ترین تأمین‌کنندگان گیاهان زینتی کشور محسوب می‌شود.
رقابت با غول‌های جهانی؛ وقتی کیفیت ایرانی با هلند برابر می‌شود
اما نقطه اوج این مسیر، عبور از مرزهای ملی و ورود به بازارهای بین‌المللی است. ناردین امروز یکی از صادرکنندگان شناخته‌شده‌ی گل و گیاه با استانداردهای سطح بالای منطقه اوراسیا است که محصولات خود را به بازارهای پرتقاضایی همچون روسیه صادر می‌کند.
بحرینیان با اشاره به یکی از افتخارآمیزترین لحظات حرفه‌ای خود، می‌گوید: «وقتی شرکای تجاری خارجی اعلام می‌کنند که کیفیت گیاهان ایرانی ما با محصولات هلند برابری می‌کند و حتی در برخی موارد، به دلیل ویژگی‌های اقلیمی، مقاومت بیشتری دارند، احساس غرور می‌کنم.»
او با نگاهی امیدوار به آینده، تأکید می‌کند: «ایران از نظر اقلیم، منابع طبیعی، دانش فنی و نیروی انسانی، ظرفیت‌های عظیمی دارد که اگر با مدیریت درست و دانش روز ترکیب شود، می‌تواند در بازارهای جهانی حرف اول را بزند.»
این فعال حوزه باغبانی با تأکید بر ضرورت افزایش آگاهی عمومی درباره نگهداری گیاهان گفت: بسیاری از مردم تصور می‌کنند نگهداری از گیاه سخت است یا برخی افراد اصطلاحاً می‌گویند دستشان به گل نمی‌آید، در حالی که چنین چیزی درست نیست. گیاه موجودی زنده است و مانند هر موجود زنده دیگری نیاز به مراقبت دارد.
وی افزود: گیاهان آپارتمانی به دلیل زندگی در گلدان، نیازمند تغذیه مناسب هستند. خاک پس از مدتی مواد غذایی خود را از دست می‌دهد و باید با کوددهی صحیح نیاز گیاه را تأمین کرد.
بحرینیان ادامه داد: یکی از مهم‌ترین نکات، انتخاب محل مناسب برای گیاه است. بسیاری از افراد گیاه را در جایی قرار می‌دهند که فقط از نظر دکوراسیون زیبا باشد، اما نور، دما و شرایط مناسب برای رشد آن وجود ندارد.
در جستجوی بقا؛ چالش‌های پیشِ روی صنعت گل و گیاه و رسالتِ «سبز ماندن»
هرچند مسیر توسعه ناردین با موفقیت‌های درخشان همراه بوده، اما شیوا بحرینیان از واقعیت‌های دشوار و چالش‌های ساختاری که تولیدکنندگان این صنعت را در برابرِ همه‌جانبه بودنِ بحران‌ها قرار داده، نمی‌گذیزد. او با اشاره به فشار مضاعف بر تولیدکنندگان، از چالش‌هایی نظیر تأمین آب، هزینه‌های فزاینده انرژی و پیچیدگی‌های اداری سخن می‌گوید.
بحرینیان با نگاهی دقیق به اقتصاد خانواده‌ها می‌گوید: «در شرایط اقتصادی فعلی، اولویت‌های مصرفی مردم تغییر کرده و گل و گیاه، که پیش‌تر جزئی از زیبایی خانه‌ها بود، در اولویت‌های پایین‌تر قرار گرفته است. از سوی دیگر، قیمت محصولات در بازار، با سرعتِ افزایشِ هزینه‌های تولید و تورم همخوانی ندارد؛ این یعنی تولیدکننده در یک تنگنای سودآوری گرفتار شده است.»
او با تأکید بر مسئولیت‌پذیریِ حرفه‌ای، می‌افزاید: «تولیدکننده، تنها یک فروشنده نیست؛ او نگهبانِ یک چرخه حیات است. کسی که سال‌ها برای پرورش یک گیاه، زمان، آب و سرمایه خود را به پای زمین ریخته، نمی‌تواند در برابر نوسانات بازار تسلیم شود یا به راحتی از نیروی انسانی و تخصص خود چشم‌پوشی کند. بقای این صنعت، نیازمند حمایت‌های عملی از سوی نهادهای متولی است.»
رسالت نهایی؛ بازگشتِ نسل به آغوشِ طبیعت
در پایان، وقتی صحبت از آینده به میان می‌آید، نگاه بحرینیان از مرزهای تجارت فراتر رفته و به «سلامت روان» و «فرهنگ زیستی» پیوند می‌خورد. او معتقد است رسالت نهایی ناردین، فراتر از یک معامله تجاری، ایجاد یک تغییر فرهنگی است.
او با ابراز نگرانی از سبک زندگی مدرن و دیجیتال می‌گوید: «امروز کودکان ما بیش از هر زمان دیگری در دنیای مجازی و پشت صفحه‌های نمایش غرق شده‌اند. یکی از مهم‌ترین وظایف ما، بازگرداندن این نسل به دنیای واقعی است. باغبانی و لمسِ خاک، بهترین راه برای پیوند دوباره میان انسان و طبیعت است.»
بحرینیان با نگاهی رو به جلو، امید خود را به آینده‌ای سبز می‌بندد: «هدف ما تنها فروش یک محصول نیست؛ هدف ما ارتقای کیفیت زندگی و سلامت محیط است. امیدواریم با تقویت فرهنگِ گیاه‌دوستی و حمایتِ نظام‌مند از این صنعت، بتوانیم شهرهایی بسازیم که در آن، سبز بودن، نه یک انتخاب، بلکه یک سبک زندگی باشد.»
