روز خبرنگار، روز بزرگداشت کسانی است که «سکوت» را تاب نمیآورند؛ کسانی که پرسیدن برایشان نفس کشیدن است و نوشتن، زیستن. در جهانی که سرعت، جای تأمل را گرفته و خبر، جای روایت را، آنان بر خط باریکی ایستادهاند که «گزارش» را از «شایعه» جدا میکند.
به قلم ملیکا قرمزی _ پایگاه خبری کیمیای ایران آنلاین
کسی که صبحش با یک تلفن آغاز میشود و شبش با یک صفحه خالی؛ کسی که در برابر «ناگفتهها» قرار میگیرد و انتخاب میکند که بگوید. او نه برای هیاهو مینویسد، که برای آنکه هیچ صدایی بیپاسخ نماند و هیچ حقیقتی پشت واژهها گم نشود. بزرگترین رسالت خبرنگار دیدنِ آنهایی است که دیده نمیشوند. در روزگاری که بسیاری از ما به «دیده شدن» میاندیشیم، او به «دیده شدنِ دیگران» فکر میکند.
قلم خبرنگار، اما، همواره آسان نمینویسد. پشت هر گزارش، ساعتها پرسوجو، بارها بازنویسی و لحظههایی از تردید نشسته است؛ اما آنچه او را در این مسیر نگه میدارد، همان باوری است که روز اول داشت: «حقیقت، اگر روایت نشود، از یاد میرود.»
میانِ هیاهوی «خبرهای زودگذر»، به دنبال «حقیقتهای ماندگار» میگردند؛ همان ها که هیچوقت در صدر اخبار نمینشینند، اما در عمقِ زندگی آدمها ریشه میدوانند.
قلمشان، گاهی تیغ است و گاهی التیام؛ گاهی دادخواه و گاهی آموزگار. اما هرگز، هرگز خاموش نمیشوند؛ چون میدانند که در روزگاری که «ناگفته»ها میمیرند، «گفته»ها زنده میمانند.
امروز، روزِ ستایشِ همین ایستادگی است؛ روزِ آنان که با قلمشان، از دلِ روزهای سخت، «امید» مینویسند و به تاریخ هدیه میدهند.
امروز، روز قدردانی از همین پایداری است؛ روز بزرگداشت وجدان های بیدار، نگاههای جستوجو گر و قلمهایی که هرگز خسته نمیشوند. روز خبرنگار بر تمام آنان مبارک باد؛ بر کسانی که با نوشتن، به «امروز» معنا میدهند تا «فردا» سندی برای تاریخ باشد.