تاریخِ این سرزمین، همواره بر صفحۀ خود، وداعهایی را ثبت کرده که نه پایانبخشِ مسیر، که آغازگرِ فصلهایی تازهاند. امروز، پایتخت، شاهدِ اشکهایی است که در سینۀ خروشانِ مردمی، به فریادِ «لبیک» بدل شده؛ اما پایانِ این سفر، مقصدی است که از پیش در دلِ عاشقان نقش بسته است

بهمن توکلی فرد _ به گزارش پایگاه خبری کیمیای ایران آنلاین
تاریخِ این سرزمین، همواره بر صفحۀ خود، وداعهایی را ثبت کرده که نه پایانبخشِ مسیر، که آغازگرِ فصلهایی تازهاند. امروز، پایتخت، شاهدِ اشکهایی است که در سینۀ خروشانِ مردمی، به فریادِ «لبیک» بدل شده؛ اما پایانِ این سفر، مقصدی است که از پیش در دلِ عاشقان نقش بسته است.
در دل تاریخ، لحظاتی رقم میخورد که خون، سیاست را معنا میدهد و اشک، فریاد را رساتر از هر کلامی. امروز، شهری که رهبرش را در آغوش خون دید، به سوگ نشسته است؛ اما این سوگ، سرشار از عزمی خروشان است. مردمی که از هر سو به پا خاستهاند، نه تنها برای وداع، که برای تجدید میثاقی بزرگ گرد هم آمدهاند.
آنان فریاد خونخواهی را با پرچم های قرمز به نمایش گذاشتند تا جهانیان بدانند ،
که طوفان خشم مظلومان، تندتر از هر نسیمی، پرچمِ استکبار را از جای خواهد کند.
این کاروانِ اشک و آه، از تهران تا قم، نجف و کربلا را در می نوردد تا پیکرِ پاکِ امام را به میعادگاه عشق، در بارگاهِ ملکوتی ثامنالحجج (ع) بسپارد و آنجا قرارگاهِ نهاییاش شود.