صبرِ استراتژیک؛ تاوانِ بازنشستگی در ایران
به گزارش پایگاه خبری کیمیای ایران آنلاین و به قلم: شهزاد بهادری _روزنامه نگار
جناب آقای دکتر مسعود پزشکیان
رئیس‌جمهور محترم جمهوری اسلامی ایران؛
به‌عنوان روزنامه‌نگاری که پروردگار به حرمت قلم در قرآن کریم به آن سوگند یاد کرده در آستانه هفدهم مرداد و روز خبرنگار، بر خود واجب می‌دانم قلم را به سوی انسان‌هایی ببرم که سال‌ها ستون‌های زندگی خانواده و جامعه بوده‌اند.
مردان و زنانی نجیب، صبور و آبرومندی که امروز در قامت پدربزرگ‌ها ومادربزرگ‌های خانواده، همچنان پناه فرزندان و نوه‌های خویش‌اند.
بدون شک بازنشستگان، تنها دریافت‌کنندگان حقوق ماهانه نیستند؛ آنها حافظان تجربه و سرمایه‌های انسانی کشورند چرا که سال‌های جوانی و توان خود را در راه خدمت سپری کرده‌اند و امروز انتظار دارند در دوران بازنشستگی، به‌جای نگرانی درباره دارو، درمان، اجاره‌خانه و هزینه‌های روزمره، از آرامش و کرامت لازم برخوردار باشند.
_جناب آقای رئیس‌جمهور؛
عدالت زمانی معنا پیدا می‌کند که در متن زندگی مردم دیده شود نه فقط در سخنرانی‌ها و پیام‌های مناسبتی.من به عنوان یک ایرانی به شما رای اعتماد دادم و امروز در جایگاه یک روزنامه‌نگار این مطالبه گری را برای خود محفوظ می‌دانم.
تکریم بازنشستگان با چند جمله احترام‌آمیز، برگزاری مراسم یا تقدیرهای نمادین محقق نمی‌شود. تکریم واقعی آن است که مستمری آنان به‌موقع پرداخت شود، معوقاتشان تعیین تکلیف گردد، متناسب‌سازی به‌صورت کامل اجرا شود، مزایای قانونی‌شان بدون توضیح حذف نشود و هزینه درمان، آنان را میان حفظ سلامت و تأمین معاش گرفتار نکند.
بازنشسته‌ای که پس از چند دهه خدمت، برای خرید دارو یا پرداخت هزینه‌های ضروری زندگی ناچار به قرض گرفتن می‌شود بیش از هر چیز به عدالت عملی و حمایت مسئولانه نیاز دارد. سزاوار نیست پدران و مادرانی که روزگاری چرخ‌های ادارات، کارخانه‌ها، مدارس، بیمارستان‌ها و دستگاه‌های اجرایی کشور را به حرکت درآورده‌اند، امروز برای شنیده شدن صدایشان، ناچار به تکرار مداوم مطالبات بدیهی خود باشند.
از جنابعالی انتظار می‌رود دستور فرمایید کارگروهی ویژه، با حضور نمایندگان دولت، سازمان تأمین اجتماعی و نمایندگان قانونی بازنشستگان، تشکیل شود و برای هر یک از مطالبات این قشر، برنامه‌ای روشن، زمان‌بندی مشخص و مسئول اجرایی معین شود.
همچنین ضروری است میزان بدهی دولت به سازمان تأمین اجتماعی، نحوه محاسبه آن و برنامه پرداخت این بدهی‌ها، به‌صورت شفاف اعلام شود؛ چراکه منابع این سازمان، دارایی شخصی دولت‌ها نیست، بلکه امانتی متعلق به میلیون‌ها کارگر، بیمه‌شده، بازنشسته و خانواده‌های آنان است.
جناب آقای رئیس‌جمهور؛
بازنشستگان همچنان بزرگ خانواده‌اند؛ درب خانه‌شان به روی همه باز است به همین دلیل عادلانه نیست؛ پشت درهای بسته تصمیم‌گیری و بی‌پاسخی بمانند. آنان سال‌ها در کنار کشور ایستاده‌اند و امروز انتظار دارند دولت نیز در کنار آنان بایستد.
قلم، وظیفه دارد صدای کسانی باشد که نجابت و حجب‌وحیا، مانع فریاد زدنشان شده است.
این نامه، صدای نسلی است که هنوز به اصلاح امور امید دارد؛ اما این امید نباید با وعده‌های تکراری فرسوده شود. بازنشستگان به پاسخ روشن، تصمیم فوری و اقدام عملی نیاز دارند.
“ستون‌های جامعه را نمی‌توان در روزهای خدمت دید و در سال‌های سالمندی فراموش کرد”