صبر، رمز روشن شهادت بود

به گزارش پایگاه خبری کیمیای ایران آنلاین/ما دکتر طهرانچی را فقط به‌عنوان رئیس دانشگاه آزاد نمی‌شناختیم؛او برایمان پناه بود، تکیه‌گاه بود، صبورانه ایستاد و حالا با قامتی خونین، در صف شهیدان تاریخ ایران جا گرفت..
آن روز را یادم نمی‌رود که روبه‌رویش ایستاده بودم، با چشمانی پُر از گِله؛
از خستگی‌ها گفتم، از فشار، از اینکه دیگر نمی‌دانم باید چه کرد.
نگاهم کرد…با همان آرامش همیشگی، با لحنی که هیچ‌وقت از ذهنم پاک نمی‌شود، گفت:«صبر کن…صبر همه چیز رو درست می‌کنه، عقب نکش، ایمان داشته باش.»
آن لحظه فقط یک نصیحت نبود،انگار نقشه‌ی راهی بود که با خون خود امضایش کرد و انگار خودش، اجر همین صبرش را گرفت.صبر کرد، ماند، ساخت و بالاخره رفت،اما رفتنش ما را زمین نزد، ما را بیدارتر کرد.
امروز، ما دانشجویان دانشگاه آزاد،
نه‌فقط عزادار یک رئیس و یک دانشمند،
که داغدار یک مرد بزرگیم؛
مردی که در میان ما بود، شنید، فهمید، صبر کرد،و در آخر، در مسیری قدم گذاشت که پایانش، سرخ‌ترین آغاز بود..
دکتر طهرانچی عزیز…
من مانده‌ام،با همان صبری که یادم دادی،
با همان زخمی که رفتنت روی دلمان گذاشت،با همان عهدی که بی‌صدا با تو بستیم:که تا زنده‌ایم،روایت‌گر صدای تو باشیم،و نگذاریم علمت، صداقتت، شرافتت در هیاهوی بی‌حافظه‌ی این روزگار گم شود.
تو رفتی..
اما ما مانده‌ایم برای ادامه دادن راهت،برای صبر،برای جنگیدن،برای ساختن فردایی که لایق خون توست.

✍️به قلم هانیه مهدیان دبیر انجمن اسلامی دانشجویان مستقل دانشگاه آزاد اسلامی اصفهان ( خوراسگان)