مرادعلی توکلی، نامی آشنا برای اهالی شعر و ادب چهارمحال و بختیاری بود؛ شاعری که غزل‌هایش با طعم زندگی و اندوهی نجیب، در دل مخاطبان نشست. امروز که اولین سالگرد پروازش را پشت سر می‌گذاریم، بهانه‌ای است تا بار دیگر از «شب مُراد» بگوییم، شبی که در آن از این شاعر گرانقدر تجلیل شد و آخرین مجموعه شعرش رونمایی گردید.
بهمن توکلی‌فرد_ به گزارش پایگاه خبری کیمیای ایران آنلاین
مرادعلی توکلی زانیانی، متولد ۱۳۲۰، از شاعران پیشکسوت استان چهارمحال و بختیاری و بازنشسته آموزش‌وپرورش بود. وی پیش از این، مجموعه‌های «غم و عشق»، «دیروقتی‌ست که دنبال خود می‌گردم»، «بغض‌های ترک‌خورده»، «حرف من نیمه‌تمام است» و «غزل برای تو گفتم» را منتشر کرده بود.
در مهرماه سال ۱۴۰۳، اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی چهارمحال و بختیاری با همکاری قرارگاه فرهنگی هنری شهید آوینی، آیین تجلیل و نکوداشتی برای این شاعر با عنوان «شب مُراد» برگزار کرد که در آن از مجموعه شعر تازه‌اش با نام «شب‌های بی‌فروغ» رونمایی شد.
اما افسوس که این شاعر مهربان، سحرگاه دهم مرداد ماه ۱۴۰۴، پس از تحمل دوره‌ای بیماری، در سن ۸۴ سالگی دار فانی را وداع گفت. پیکر پاکش با حضور جمعی از مسئولان، شاعران و خانواده، در آرامستان مهدیه شهرکرد به خاک سپرده شد.
اکنون که ۸ مرداد ۱۴۰۵، اولین سالگرد درگذشت اوست، این ایام فرصت مغتنمی است تا یاد و خاطره این «پدربزرگ مهربان شاعران» را گرامی بداریم و از مقام والای او در عرصه شعر و ادب این دیار سخن گوییم.
این غزل ، از معروف‌ترین سروده‌های ایشان به شمار می‌رود:
تا رمق بر تنمان هست، بیا برگردیم!
لحظه ها می رود از دست، بیا برگردیم
تشنه ماندیم و عطش در رگمان جاری شد
آنچه دیدیم سراب است، بیا برگردیم
پایمان خسته و … این راه ندارد پایان
از سر جاده ی بن بست، بیا برگردیم
می رود راه به جایی که نباشد اثری
از می و ساقی و از مست، بیا برگردیم
بغض در سینه ترک خورد و ندارد فریاد
شیشه ی حوصله بشکست، بیا برگردیم
گرچه دوریم؛ ولی راه خدا نزدیک است
تا رمق بر تنمان هست بیا برگردیم