افزایش ۴۰ درصدی قیمت بستههای اینترنت، در حالی اعلام شد که بسیاری از کاربران میگویند کیفیت شبکه نهتنها بهبود نیافته، بلکه در روزهای اخیر با افت محسوسی روبهرو شده است. این تناقض ساده است: کاربر باید بیشتر بپردازد، اما خدمت کمکیفیتتری دریافت کند. طنز تلخ ماجرا هم همینجاست که برخی کاربران میگویند امیدواریم این لطف و افزایش کیفیت بیش از این ادامه نداشته باشد؛ جملهای که خنده را در گلوی مصرفکننده گیر میکند.

بهمن توکلیفرد_ به گزارش پایگاه خبری کیمیای ایران آنلاین
افزایش ۴۰ درصدی قیمت بستههای اینترنت، در حالی اعلام شد که بسیاری از کاربران میگویند کیفیت شبکه نهتنها بهبود نیافته، بلکه در روزهای اخیر با افت محسوسی روبهرو شده است. این تناقض ساده است: کاربر باید بیشتر بپردازد، اما خدمت کمکیفیتتری دریافت کند. طنز تلخ ماجرا هم همینجاست که برخی کاربران میگویند امیدواریم این لطف و افزایش کیفیت بیش از این ادامه نداشته باشد؛ جملهای که خنده را در گلوی مصرفکننده گیر میکند.
مشکل فقط گرانی نیست؛ بیپاسخ ماندن مطالبه کیفیت است. وقتی مشترکان همراه اول و ایرانسل، بهویژه کسانی که تنها بستههای روزانه شارژ میکنند، با قطعی، کندی و اختلال در ارتباط روبهرو میشوند، دیگر نمیتوان با گزارشهای خوشبینانه و تبلیغات، واقعیت را پنهان کرد. افزایش قیمت بدون افزایش کیفیت، در عمل یعنی انتقال فشار هزینه به جیب مردم، بدون پاسخگویی روشن در برابر خدمت ارائهشده.
نهادهای نظارتی باید به جای اکتفا به اعلام تعرفه، شاخصهای کیفیت را شفاف و قابل سنجش منتشر کنند: سرعت واقعی، میزان قطعی، زمان پاسخگویی و خسارت عدم ارائه خدمت. اپراتورها نیز باید بدانند که کاربر، تنها «شارژکننده» نیست؛ او حق دارد در برابر پولی که میپردازد، اینترنت پایدار و قابل اتکا دریافت کند. تا زمانی که پاسخگویی و جبران خسارت وجود نداشته باشد، هر افزایش قیمت، تنها یک پیام دارد: هزینه بیشتر، کیفیت کمتر، و صبری که دارد تمام میشود.